THE END OF OAK STREET – มหาภัยสุดถนนโอ๊ค เมื่อไดโนเสาร์บุกชานเมือง สิ่งที่ต้องเอาชีวิตรอดอาจไม่ใช่แค่ “ครอบครัว” แต่คือความสัมพันธ์ที่กำลังแตกร้าว
THE END OF OAK STREET – มหาภัยสุดถนนโอ๊ค เมื่อไดโนเสาร์บุกชานเมือง สิ่งที่ต้องเอาชีวิตรอดอาจไม่ใช่แค่ “ครอบครัว” แต่คือความสัมพันธ์ที่กำลังแตกร้าว
สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของ THE END OF OAK STREET มหาภัยสุดถนนโอ๊ค อาจไม่ใช่การที่หนังมี “ไดโนเสาร์” เป็นตัวอันตราย แต่คือการเลือกเอาสิ่งมีชีวิตจากโลกที่ไม่น่าจะอยู่ร่วมกับเราได้ มาวางไว้ในสถานที่ธรรมดาที่สุดแห่งหนึ่ง — บ้านและถนนในย่านชานเมือง
เพราะเมื่อไดโนเสาร์ไม่ได้อยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ ไม่ได้อยู่ในสวนสนุก และไม่ได้อยู่ในโลกแฟนตาซี แต่กลับเดินอยู่บนถนนหน้าบ้าน สิ่งที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดของมนุษย์ก็กลายเป็นพื้นที่อันตรายทันที และนี่น่าจะเป็นหัวใจสำคัญของหนังเรื่องนี้
เรื่องราวของครอบครัวแพลตต์ดูเหมือนจะเริ่มจากครอบครัวชานเมืองธรรมดา ๆ ที่มีปัญหาและความลับของตัวเอง แต่เหตุการณ์เหนือความคาดหมายกลับทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อถนนโอ๊คถูกฉีกออกจากโลกเดิมและพาผู้คนเข้าสู่ดินแดนที่ไม่รู้จัก พร้อมกับฝูงไดโนเสาร์นักล่าที่พร้อมจะเปลี่ยนทุกช่วงเวลาของชีวิตให้กลายเป็นการเอาตัวรอด
หนังไม่ได้ใช้ไดโนเสาร์เป็นเพียง “สัตว์ประหลาดสำหรับไล่ล่า” แต่ดูเหมือนจะใช้มันเป็นแรงผลักให้สมาชิกครอบครัวที่มีปัญหาต่อกันต้องกลับมาเผชิญหน้ากันเอง เพราะในสถานการณ์ปกติ คนในครอบครัวอาจเลือกที่จะเดินหนีจากปัญหา
แต่เมื่อมีไดโนเสาร์อยู่ตรงหน้า…คุณไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหันกลับมาพึ่งพากัน นี่ทำให้หนังมีโอกาสไปได้ไกลกว่าหนังเอาชีวิตรอดจากสัตว์ประหลาดทั่วไป
ตัวละครของ แอนน์ แฮททาเวย์ และ ยวน แม็คเกรเกอร์ จึงน่าสนใจเป็นพิเศษ เพราะสิ่งที่หนังต้องทำให้เราเชื่อ ไม่ใช่เพียงว่าพวกเขาจะสามารถหนีไดโนเสาร์ได้อย่างไร แต่คือการทำให้เราเชื่อว่า คนสองคนที่มีปัญหาและความลับระหว่างกัน จะสามารถกลับมาเป็น “ครอบครัว” ได้อีกครั้งหรือไม่
หากหนังทำส่วนนี้ได้สำเร็จ ฉากไดโนเสาร์ไล่ล่าก็จะไม่ได้มีความตื่นเต้นเพียงเพราะเรากลัวว่าตัวละครจะถูกกิน แต่เราจะกลัวเพราะ เราไม่อยากให้คนเหล่านี้ต้องสูญเสียกันไป และนั่นคือความแตกต่างระหว่างหนังสัตว์ประหลาดที่เน้นความตื่นเต้น กับหนังที่ใช้สถานการณ์เหนือจริงเพื่อเล่าเรื่องของมนุษย์
อีกสิ่งที่น่าสนใจคือการเลือกช่วงเวลา ต้นทศวรรษ 1980
ยุคสมัยนี้มีเสน่ห์ในตัวเอง เพราะเป็นช่วงเวลาที่เทคโนโลยียังไม่ได้เข้ามาช่วยมนุษย์ในทุกสถานการณ์เหมือนปัจจุบัน หากเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นจริง การติดต่อขอความช่วยเหลือ การค้นหาข้อมูล หรือการรับรู้ข่าวสารย่อมมีข้อจำกัดมากกว่าในโลกยุคปัจจุบัน
ดังนั้น การเลือกฉากหลังเป็นยุค 1980 จึงน่าจะช่วยเพิ่มความรู้สึกโดดเดี่ยวให้กับเรื่องได้เป็นอย่างดี ไม่มีโทรศัพท์มือถือให้หยิบขึ้นมาโทรหาใครได้ทันที
ไม่มีอินเทอร์เน็ตให้ค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าโลกภายนอกยังเป็นเหมือนเดิมหรือไม่
เมื่อประกอบเข้ากับแนวคิดที่ผู้กำกับ เดวิด โรเบิร์ต มิตเชลล์ ได้แรงบันดาลใจจากภาพไดโนเสาร์กำลังคุ้ยถังขยะในย่านชานเมือง ภาพนั้นยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีก เพราะมันเป็นการนำสิ่งที่ “ไม่น่าจะอยู่ตรงนั้น” มาวางไว้ในภาพที่ธรรมดาที่สุด
และบางทีความธรรมดานี่เองที่ทำให้มันน่ากลัวลองจินตนาการว่าเรากำลังเดินออกจากบ้านไปทิ้งขยะในตอนเช้า แล้วสิ่งที่อยู่ปลายถนนไม่ใช่รถของเพื่อนบ้าน แต่เป็นไดโนเสาร์ขนาดมหึมาความน่ากลัวจึงไม่ได้เกิดจากไดโนเสาร์เพียงอย่างเดียว แต่มาจากการที่ โลกที่เราคิดว่ารู้จัก กลับไม่ใช่โลกเดิมอีกต่อไป
โจทย์ใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้จึงไม่ใช่ “ไดโนเสาร์จะน่ากลัวแค่ไหน” แต่คือ หนังจะทำให้เราเชื่อและผูกพันกับครอบครัวแพลตต์ได้มากเพียงใด
เพราะถ้าความสัมพันธ์ของตัวละครแข็งแรง ทุกการไล่ล่าจะมีความหมาย และทุกครั้งที่ใครคนหนึ่งตกอยู่ในอันตราย คนดูจะไม่ได้เพียงลุ้นว่าเขาจะรอดหรือไม่ แต่จะลุ้นว่า ครอบครัวนี้จะยังอยู่ด้วยกันได้หรือเปล่า และแน่นอนว่าอีกหนึ่งตัวละครที่น่าจับตามองที่สุดก็คือ “สตาร์บัค” สุนัขของครอบครัว
การมีสุนัขอยู่ในหนังเอาชีวิตรอดแบบนี้เป็นองค์ประกอบที่สามารถสร้างอารมณ์ให้คนดูได้อย่างรุนแรง เพราะสุนัขไม่ได้เป็นเพียงสัตว์เลี้ยง แต่เป็นสมาชิกของครอบครัว และในสถานการณ์ที่ทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด การที่ทุกคนต้องพยายามปกป้องมันก็สามารถกลายเป็นอีกหนึ่งเดิมพันทางอารมณ์ที่สำคัญได้
เมื่อมองจากองค์ประกอบทั้งหมด THE END OF OAK STREET จึงดูเหมือนจะเป็นการผสมกันระหว่างหนังผจญภัย หนังสัตว์ประหลาด และดราม่าครอบครัว
มีไดโนเสาร์สำหรับคนที่ต้องการความตื่นเต้น
มีปริศนาสำหรับคนที่ชอบตั้งคำถาม
มีบรรยากาศย้อนยุคสำหรับคนที่ชื่นชอบหนังผจญภัยแบบยุค 80
และมีเรื่องราวของครอบครัวสำหรับคนที่ต้องการอะไรบางอย่างมากกว่าการวิ่งหนีสัตว์ประหลาด
สิ่งที่ต้องรอดูในวันที่หนังเข้าฉายก็คือ เดวิด โรเบิร์ต มิตเชลล์จะสามารถทำให้ทั้งสองส่วนนี้ ความเป็นหนังไดโนเสาร์กับดราม่าครอบครัว เดินไปด้วยกันได้ดีแค่ไหน
เพราะหากหนังทำได้สำเร็จ เราอาจไม่ได้จำ THE END OF OAK STREET ในฐานะหนังที่มีไดโนเสาร์บุกชานเมืองเท่านั้น แต่อาจจำมันในฐานะเรื่องราวของครอบครัวหนึ่งที่ต้องสูญเสียโลกที่ตัวเองรู้จักไปทั้งใบ เพื่อค้นพบว่า…
สุดท้ายแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในการเอาชีวิตรอด อาจไม่ใช่การหนีจากสิ่งที่กำลังไล่ล่าเรา แต่คือการไม่ปล่อยมือจากคนที่กำลังวิ่งไปด้วยกัน
THE END OF OAK STREET มหาภัยสุดถนนโอ๊ค 12 สิงหาคมนี้ ในโรงภาพยนตร์และระบบ IMAX
